Dag: 11 mei 2013

Na onze laatste nacht, met een groep een beetje langer ontbeten, tafeltjes tegen elkaar en een beetje lekker kletsen. Maar vlak voor het ontbijt kwam ik tot de ontdekking dat mijn bankpasje uit mijn portemonnee was verdwenen. Een uitgebreide zoektocht volgt maar helaas. Contant had ik ook niet genoeg om de hotel rekening te betalen. Eerst maar mijn vrouw uit bed gebeld en gevraagd de pas te laten blokkeren. 

Het is een vreemd verhaal en ik hou er een rot gevoel aan over. Dan maar op zoek naar iemand die mijn rekening wil voorschieten. Mijn kamergenoot Renee kan dat niet want hij heeft ook een betaal probleem. Zijn bankpas werkt niet. 

We hebben overleg gehad over het delen van de rekening. Ik had af en toe wat voor hem voorgeschoten en hij had de minibar leeg gedronken. 

Uiteindelijk veroorzaakte het pasjes gedoe van kamer 117 een hoop stress vlak voor vertrek. Om toch op tijd in te kunnen checken heeft Rick uiteindelijk het toch wel aanzienlijke bedrag voorgeschoten. De verekening in Nederland op Schiphol waar de pas mogelijk wel gebruikt kan worden. 

We hebben in het hotel afscheid genomen van ZoufZouf Habibi, het manusje van alles van het hotel. Een pracht kerel die ook bijdroeg aan de sfeer als we in de lobby of receptie waren. 

Nadat de onderlinge commotie wat geluwd was kon Affif aan ons laatste ritje van deze reis in Libanon beginnen. Hij al jaren de vaste chauffeur, een grote libanese vent met pretoogjes en met een uitstekende voertuig beheersing.

Tijdens de rit het aangrijpende verhaal van Daniëlle aangehoord. 

Wij laten nu iets achter ons, zij staat aan de vooravond van een onzekere toekomst. 

De vluchten en de overstap gaan voorspoedig. De rokers zoeken op ieder vliegveld driftig naar de rookruimte en de anderen wachten dan geduldig. 

Op Frank furt moest hij het  binnentrek van zijn Zippo inleveren. Hij was not Amused. Ook Renee en Jan O moesten flesjes drank inleveren.

We zitten in de daling naar Schiphol 

Straks het Weerzien met de families. Aan alles komt een end en dat is goed zo. 

Na Harissa zouden we volgens het programma doorgaan naar Byblos, daar volgens overlevering het Alphabet is ontstaan. Ik was gelukkig met deze skip want had erg veel zin in Beiroet. De stad waar ik menig uurtje heb doorgebracht. Eli komt uit Beiroet en vertelde voorin de bus iets over zijn leven “During the war” 5 jaar was hij toen hij de oorlog begon. Een indrukwekkend verhaal en hij is zo trots op zijn land en wil zo graag dat anderen zich verdiepen in ” the both sides of the story” 

Beiroet wordt in rap tempo wederop gebouwd. Eén gebouw met oorlogsschade, en welk gebouw had dat niet, wordt geconserveerd en toegankelijk gemaakt voor publiek. De geschiedenis zal zichtbaar blijven door en in het gebouw.

Tijdens de rondleiding wees Eli ons erop dat er drie kerkgebouwen van 3 religies op  1 lijn staan. Het symboliseerd het onderlinge respect voor elkaars geloof. De restauratie werkzaamheden waren in volle gang en Eli liet ons de resten zien van de oorspronkelijk plek van het ontstaan van Beiroet, wat Henk de uitspraak ontlokte; ” Zó, gaan weer naar een hoop oude stenen kijken” We bezochten ook een plek waar je, de bij de bevolking zeer geliefde president Hariri, die door een zeer zware autobom om het leven is gekomen, kon herdenken. Overal in de stad zijn ze aan het bouwen en er rijden volop vrachtauto’s met bouwmaterialen. Wat een veerkrachtig volk zijn de Libanezen toch. De vader van Eli heeft zijn huis 7 keer moeten herbouwen. 

Het mooie aan deze rit vind ik mijn plekje voorin de bus. Genoten heb ik van  de rit en de chauffeurskunsten van Affif. Ook wist Affif direct welke plekken ik bedoelde als ik vroeg; Is dat gebouw er nog, zijn de winkeltjes bij de Pigeon Rocks er nog. En uiteindelijk reden we de boulevard Cornice op vanaf de voor mij ongebruikelijk kant, maar gelukkig wees Affif mij erop. 

Het Riviera hotel staat er nog in volle glorie met een uit het zicht introkken zwembad. Eli vertelde dat de onderdoorgang nog steeds in gebruik is en dat veel Libanezen graag gebruik maken van de faciliteiten van het hotel. Het was wel Very Expensive.

In de eerstvolgende bocht staat een nieuw Lighthouse dat om het oude is heengebouwd. De boulevard is zo herkenbaar. Veel mooier dan toen. 

Verderop doemde het bekende reuzenrad op, weliswaar in een nieuwe uitvoering maar wel op dezelfde plaats. Vlak daarvoor hebben indertijd een akkefietje meegemaakt. We liepen daar en plots werd er geschoten. Eerst dachten we dat er op ons geschoten werd maar al snel bleek dat er vanuit een auto iemand op een brommer voor de autogarage was neergeschoten. Omdat twijfelde of het op die vroeg ik aan Affif wat er vroeger op de plek can de kledingwinkels was en hij gaf aan; Garage. Mooi om ook die plek weer eens  te zien. Verderop de bicht weer om de restaurantjes en winkeltjes op de boulevard boven de Pigeon Rocks.

Dan nog de weg richting zuid…. Ook die is tot ruim na de scherpe bocht naar links in ons geval dezelfde, alleen de gaten in de weg ontbreken nu.

Een eindje verderop plofte ik weer terug in mijn ‘eigen’ stoel. Ik had echt het gevoel dat mijn vakantie mij nu gebracht had wat ik verwachtte. De vrije dag zou ik heerlijk relax in het hotel blijven. 

’s Avonds zagen we dat de grote eet- of feestzaal was ingericht voor een bruiloft 

Er waren behoorlijk wat gasten, een prachtige dikke sjieke Maserati voor de deur en…. Tijdens het eten in de eetzaal onder de veranda,  kregen we plots bezoek van twee witte mantel sinterklazen, waarna Natuurlijk Frank, het Sinterklaas kapoentje inzette en de groep vrolijk meezong. Ook de sinterklazen konden er wel om lachen.

Ook het bedienend personeel wordt door Frank wel eens voor de gek gehouden. Ze kunnen er wel om lachen en samen lachen ze ons waarschijnlijk uit. Frank gebruikt zo ontzettend veel rare woorden dat we denken dat hij die op Frankipedia opzoekt. 

Op een gegeven moment zware dreunen aan de voorzijde van het gebouw. Ff weer schrikken maar bleken een traditioneel gekleed muziek dinges (zie Frankipedia) te zijn. Zij gingen de bruid en bruidegom voor naar binnen waar de klappende en dansende familieleden een erehaag vormden. Of de bruid mooi was? Volgens Jolande wel, oohhh wat is ze prachtig in een Brabants accent.

Wij hielden het rustig die avond, een briefing over de invulling van de vrije dag gaf wat stof ter overdenking. Wensen, uitvoering, keuzes, groepsinvloed. Ieder sprak zijn of haar wens uit. Jaap en Jan hadden toch wel zin om naar Kafra te gaan, nog een keer DeTepel beklimmen. Chris wilde gezien de situatie geen risico nemen en besloot dat ook Mini (Hussein) niet als chauffeur mocht optreden. Als Jaap  en Jan K het gebied in wilde dan was dat volledig voor eigen risico. Dat Chris het niet onder zijn verantwoording wou regelen gaf wel een domper op hun reis. Ze gingen op hun kamer even overleggen en ook ik en Rob drinken nog een biertje op het balkon van Jaap en Jan K. Uiteindelijk besloten ze om niet te gaan en als alternatief uitstapje Tyre in te gaan. 

Ikzelf had besloten dat de reis over was. Ik heb genoten, gehuild, gelachen, veel gelachen, het land weer gezien, geroken, we zijn bijgepraat, het is goed zo. Nu net een afscheidsfilmpje in elkaar gezet dat we vanavond afdraaien als dank voor de inzet van Chrus, Fatima, Mahmoud, Hussein en Affif.

Daarna hebben een Iibanese feestavond waar veel hotemetoten voor uitgenodigd zijn. Wij verkeren dus in goed gezelschap vanavond.

De koffer is al grotendeels ingepakt. Het zit erop, ik hoop op een goede nachtrust en een goede vliegreis

Als er morgenochtend nog tijd voor is dan zal ik nog een blog tikken voordat ik vertrek anders komt die later.