Dag 1, de heenreis
Na een lange tijd van voorbereiding was het vandaag dan zo ver, we hadden ons verzameld bij de balie van OAD. Na lang wachten konden we eindelijk inchecken en verder lopen naar de vertrekhal. Iedereen was zeer goed gemutst, ondanks het vroege tijdstip.
De vlucht naar Frankfurt duurde maar 40 min en verliep zonder problemen, daar aangekomen moesten we een heel stuk lopen naar de volgende gate.
De vlucht naar Beiroet kon toen beginnen, het was niet erg druk in het vliegtuig, zodat een ieder genoeg plek had om bij elkaar te zitten. De reis verliep voorspoedig, en we zouden om 14.30 landen op Beiroet! Flink genietend van het uitzicht (boven de wolken) waren we na enige tijd en een lekkere maaltijd bijna ter plekke. Het feest kon beginnen, want de stewardess vertelde ons dat we gingen dalen en de landing was ingezet voor……..BEIROET!
Op de luchthaven aangekomen begon ook voor ons het avontuur, hier waren wij 27 jaar geleden ook niet geweest d.w.z. niet in het aankomstgebouw. De Franse viertonners stonden er immers niet meer om ons op te halen. Na enig gepeuter bij de Libanese douane konden we Chris tegemoet lopen, die op ons stond te wachtten met zijn rechterhand Mohammed. De reis naar Tyrus verliep gestaag en halverwege begonnen we zelfs herkenningspunten te ontdekken!
Ook nu weer….Jongens geen foto’s maken van militairen!….wel dus, er waren weer artiesten onder ons die een paar leuke punten op de gevoelige plaat hebben gezet, o.a. van het roadblock bij de Greenline. Ook kwamen we al snel de nu aanwezige Unifil militairen tegen die ons groetend voorbij zagen rijden. Aangekomen in het hotel de sleutel en de bepakking (koffers voor de burgers onder ons) naar de kamer, en daarna ….ETEN!
Na het eten zijn we genietend van het bed gaan slapen, om fit te kunnen beginnen aan dag 2.
Tot snel weer, de Drie Musketiers.
Dag 2, op verkenning in Tyrus
Na een enerverende reis van gister en nog steeds niet goed gelovend dat we er nu eindelijk zijn beginnen we aan de eerste echte dag in Libanon.
Na een briefing (praatje) over het reilen en zijlen van de gewoontes op dit moment hebben we al snel een peukenpauze.
In het vervolg van de briefing word er een filmpje getoond waar de verschrikkelijke oorlog van 2006 in word besproken en tevens de aandacht gevraagd geen munitie of delen hiervan mee te nemen als souvenir. We zijn hier nu immers niet meer als (echte) militair en we zitten niet te wachtten op nog een naam op het monument. We gaan hierna al snel naar de bus? nee niet dus we gaan naar het monument wat in Tyrus staat. Hier vinden we al snel de namen van de maatjes die nooit zijn teruggekeerd…..even slikken dus!
Na enige uitleg van Mohammed gaan we nu echt in de bus naar ons eerste uitstapje als echte toerist. We gaan naar de ruïnes van de Feniciërs, en komen overblijfselen tegen van onder andere het badhuis en de oude tempel die hier ooit eens heeft gestaan. Na enige tijd stapte we weer in de bus om aangekomen bij het Hippodroom de lunch te genieten die Mohammed voor ons heeft samengesteld. Ook hier een Libanese lekkernij als toegift…..koekjes! Het hippodroom is erg indrukwekkend, men heeft hier zelfs de film Ben Hur gedeeltelijk opgenomen. Na het maken van foto’s zijn we hier weer vertrokken en zijn naar de oude haven gegaan naar een ons oude bekende; Tony ofwel de neus genoemd. Hier hebben we de dag afgesloten onder het genot van een drankje en zijn daarna naar het hotel gegaan.
Tot zover het verslag…….tot morgen.
Dag 3, op zoek naar….
Bijna gewend rakend aan een snel ontbijt, beginnen we aan de derde dag. Snel ontbijt?
Zo snel eten de Libanezen niet, maar de service is zo goed dat je moet opletten dat je bord niet wordt opgeruimd, lang voordat je je boterhammetje naar binnen hebt zitten duwen.
Het brood is ook een herkenbaar ding: OUD maar het buffet eromheen is SUPER. Na de ons inmiddels bekende briefing gaan we dan eindelijk het gebied in. Een ieder in de bus weet nog lang niet wat hij tegenkomt of gaat komen, maar de spanning is hoog! We gaan eerst naar het Hiram Hospitaal in Tyre, dat gesteund word door de stichting Weerzien met Libanon. Ook hier een hartelijk onthaal en een rondleiding door het gebouw. Enkele leden van het reisgezelschap brengen presentjes mee en deze worden dan ook zeer dankbaar aangenomen. 
We vervolgen de reis. In Kana komen we een Fiji-hoofdpost tegen waar in de oorlog van 2006, veel slachtoffers zijn gevallen. Zowel aan de zijde van de locals, als onder de Unifil militairen. Na enige tijd te hebben rondgekeken, gaan we weer verder. Inmiddels moet de innerlijke mens ook worden versterk, en dat gaan we dan doen op post 7-9. Alvorens de sleutel op te halen bij het dorpshuis, krijgen we een escort van een vriendelijke agent/militair die voor ons het hek opendoet. Sommige onder ons hebben hier een tijdje mogen vertoeven, ook al is dat toch al ongeveer 30 jaar terug. De lunch is weer verzorgd door onze vriend Mohammad en een ieder verdiept zich dan ook in het in een plastic box verstopte LUPA (lunch).
We gaan weer verder naar 7-8 en vandaar naar 7-23D en 7-23. Wij zelf vervolgens naar 7-26 en tenslotte naar post 7-7. Ook hier zie je dat de aanwezige mensen ons nog steeds herkennen en lang niet vergeten zijn. Na onderlinge e-mail adressen te hebben uitgewisseld, gaan we naar 7-18 waar we een drankje gaan doen bij de broer van Sharif. Inmiddels op de terugweg komen we langs post 7-24, een post die aan de Coastal road lag. We vervolgen onze weg naar het hotel in Tyre. Tot morgen weer…..Grtsz 3M.
Dag 4, eindpunt Haris
We zijn vanmorgen weer om 09.00 uur vertrokken naar het Dutchbatt gebied, om daar Kafra, Haris, Jatar en Sribbin te bezoeken. Aangekomen in het Alpha-gebied hebben we gezocht naar de hoofdpost. Helaas was deze er niet meer. Er waren wel wat herkenningspunten.
Eén van de groepsleden mocht achterop op een motor van een local mee, naar een subpost die voor ons niet lopend bereikbaar was. Het is wel grappig en eigenlijk ook wel vreemd, dat men zelfs al wist dat wij uit Nederland kwamen, nog voordat ook maar iemand met ons gesproken had.
Ook nu werd weer duidelijk, men is de Nederlandse militairen niet vergeten, ook al is het toch al een flinke tijd geleden dat wij hier waren. Eén van de locals liet direct een vers soort Libanees brood voor ons bakken en vroeg ons in gebrekkig Engels of wij een Uzi konden? Wij dachten dan ook meteen dat hij een wapen aan ons ging laten zien, gelukkig maar het bleef bij de lekkernij. De reis ging verder naar Kafra en hebben we post 7-21 opgezocht en gevonden. We hebben daar ook locals gevonden die nog precies wisten waar de post stond. Daar waar vroeger huis stond wat wij gebruikt hebben, staat sinds de oorlog van 2006 een nieuw huis, Grappig is wel, dat men van de stenen een heg of hek heeft gemetseld. Na wat fruit te hebben gegeten (vers van de boom) gingen we verder. We hebben de lunch genoten in het kruisvaarders kasteel nabij Tibnine, daarna zijn we de berg afgezakt naar het weeshuis .
Hier hebben de Nederlands militairen indertijd goed werk geleverd, we zijn immers de grondleggers hiervan. Na een sapje en een stukje fruit op naar Haris. Hier hebben twee van de groepsleden hun verjaardag gevierd met een mooie taart (vers gebakken door een ons oud bekende), die dan ook gretig gegeten werd. Na een klein cadeautje, weer verder met de reis.
We hebben ook nog gesproken met Speedy die nu een tankstation bezit. Hij kwam dan ook met de bekende (ik zal ze niet noemen) Nederlandse “woorden” naar buiten rennen en begroette ons hiermee. Een grappige ervaring, hij spreekt ook gewoon Nederlands…..
Richting hotel was een ieder best moe van de reis, lekker even zwemmen, een douche en daarna………een snelle maaltijd!
Groetjes van 3M.
Dag 5, emoties en pech
We zijn de dag opgewekt begonnen, ondanks het feit dat iedereen niet weet wat er gaat komen. We gaan eerst langs nog wat posten, dit keer met een kleinere bus omdat er anders posten zijn die niet bereikbaar zijn. Vooral omdat ze midden in de plantages liggen. We gaan als eerste langs 7-18, dit is echter een korte stop daar we hier al eerder zijn geweest. Vervolgens links af de plantage in en jawel hier komt ‘tie…….een roadblock van het Libanese leger.
We moeten de bus uit en mogen niet verder, we moeten wachten op toestemming. Na enige tijd komt er een hogere in rang, ook deze heeft het mobiele tijdperk uitgevonden….weer BELLEN! Na ongeveer een half uur krijgen we toestemming en mogen we verder de plantage in, op naar post 7-22. Er is weinig meer te zien dan een hoeveelheid stenen die voor een insider nog de plek aangeven waar ooit de post heeft gestaan. We krijgen plotseling telefoon en moeten direct de plantage verlaten. Mohammad voelt zich enigszins bezwaard dit te moeten vertellen, maar niemand klaagt! We zijn er toch even geweest. Op naar 7-17, hier worden we door de tegenwoordige bewoners gastvrij onthaalt. Sommige onder ons betreden de post, we hebben allemaal op andere posten gezeten. Twee leden van de groep hebben het zwaar! Het is immers voor een ieder een emotionele dag en ook erg confronterend. Ook nu gaan er weer leden met een local mee, om naar een plek te gaan die eigenlijk lopend niet bereikbaar is. Niet alleen de tijd, maar ook de afstand speelt parten. We hebben echt mazzel, de bus waar we mee vertrokken begeeft het. Het lijkt een magnetron en een ieder is inmiddels gaar! Bus twee arriveert na enige tijd en we vervolgen onze weg naar post 7-4 (dachten we). Je begrijpt het al, de bus begeeft het weer. De koppelingsplaten geuren in de bus, ook de achterdeur gaat niet meer dicht onder het rijden…echt Libanees! Aangekomen op post 7-4 zijn er meer herkenningspunten en zelfs wat oude barakken staan er nog, half kapotgeschoten na de laatste oorlog. De herdenking begint, het heeft op een ieder een grotere indruk achter gelaten als gedacht. Zelfs een Hezbollah vlag waait het dak op tijdens het afspelen van het Nederlandse volkslied, dit kan echt geen toeval zijn. Na de herdenking is een ieder een beetje down en timide, gelukkig hebben we een supergroep en een ieder steunt elkaar. Ook nog petje af voor onze aalmoezenier en de dames uit de groep, Chapeau! Tijdens het vervolg van de reis hebben we Naqoura aangedaan waar de nodige prullaria zijn aangekocht (het blijven militairen), ook al zijn ze buitendienst. Vervolgens zijn we richting hotel gereden, de dag was immers om.
Tot morgen weer… 3M.
Dag 6, de toerist uithangen.
Goedemorgen…alhoewel goede? De meeste zijn nog een beetje stil aan het ontbijt. We werden gisteravond na een zware dag getrakteerd op een feestavond, er is zelfs een DJ geboren in de groep. Hij kwam Chris helpen met het zoeken van leuke muziek. Ondanks dat het volume af en toe de oren plaagde van luidheid (volgens sommigen), zat de stemming er goed in. We gaan ons nu als echte toeristen gedragen. Gewapend met foto- en filmcamera, gaan we op pad. Een leuke bijkomstigheid is dat we onze eigen chauffeur weer hebben met een echte bus, dus hierover verder geen gezeur meer! We gaan naar Beiroet, hier zien we wat oude historische opgravingen die door de tand des tijds waren verdwenen (het is hier nogal eens oorlog).
Daarna gaan we het centrum in, erg indrukwekkend des te meer omdat in onze tijd er veel gebombardeerd was en er nu toch echt weer mooie gebouwen en winkels staan. Na wat culturele dingen te hebben gezien, zoals diverse moskeeën en kerken, bezoeken we ook nog wat andere plekken in de omgeving. Daar er een redelijk strak schema is gaan we na enige tijd weer verder naar het kruisvaarders kasteel in Saida. Hier hebben we de ons inmiddels bekende lunch (gemaakt door Mohammad) genoten en gaan we de Soukh in. Je gelooft af en toe niet waar je terecht komt en wat je allemaal ziet, net een film. Vervolgens komen we uit bij de zeepfabriek, die doet nu dienst als museum. Hier krijgen we een rondleiding die best wel interessant is. Na de rondleiding is er gelegenheid tot het aankopen van diverse snuisterijen, die dan ook gretig aftrek vinden. Sommige onder ons zijn al echte verzamelaars geworden en volgens mij moeten er koffers worden aangeschaft om alles mee terug te kunnen nemen (best grappig).
Op de terugweg nog even een bankstop maken om de nodige dollars uit de wand te halen, wat overigens best handig gaat. En dan weer naar het hotel, even zwemmen, even relaxen en daarna eten.
Het avondprogamma? Dat was nog niet bekend maar meer hierover morgen.
Groet 3M.
Dag 7, de bergen in.
Vroeg de dag begonnen met ontbijt, want we gingen naar Baalbek en de Ksara wijnproeverij. De rit ging voorspoedig, ook al zouden we toch nog een flinke tijd in de bus moeten zitten. Hoe verder we de bergen in gingen, hoe meer het landschap veranderde, alles werd groener en ook minder toeristisch. Halverwege even een kleine rook- en cappuccinopauze, de beste man van de koffieshop wist niet wat hem overkwam, toen driekwart van de bus binnen stapte en een kopje van het bruine goed bestelde. We gingen verder naar onze bestemming in Baalbek, we moesten dus nog even. Aangekomen bij de wijnproeverij kregen we een rondleiding door de kelders waar de vaten liggen opgeslagen. Vervolgens werden er wat flessen soldaat gemaakt. De een wat lekkerder dan de ander, maar dat kon de stemming niet drukken, die zat er weer goed in.
Na ongeveer 45 minuten kwamen we bij de ruïnes aan. Hier hebben we ongeveer anderhalf uur gelopen, het is best wel indrukwekkend om te zien. EINDELIJK! Een van de groepsleden kreeg te horen dat hier flevels (een lokale lekkernij) te krijgen was. Het is eigenlijk Falavel, een vegetarisch balletje gewikkeld met groente in een soort van pannenkoek. De gehele groep volgde gestaag en genoot van het Libanese middagmaal. Na verder nog wat snuisterijen te hebben aangekocht, vervolgden we onze reis met de bus richting Beiroet.
Onderweg hebben we nog wat echte Cederbomen gezien en zelfs getracht hiervan zaden te bemachtigen (ging helaas niet).
Aangekomen bij het hotel hebben we afscheid moeten nemen van ‘onze chauffeur’, morgen gaan we individueel de boer op. Na hem een kleine attentie te hebben gegeven en handen te hebben geschud, verliet hij toeterend het complex. Na het e.a. van huishoudelijke aard te hebben besproken met Chris en Mohammad, zijn we naar de kamers gegaan, om daarna te genieten van het ons onbekende avondmaal.
Gegroet lieve leesvriendjes en vriendinnetjes, tot morgen maar weer.
3M.
Dag 8.
Vandaag was de laatste actieve dag , de een ging nog een allerlaatste blik op zijn post werpen – de ander ging lekker naar het strand – en er waren er die de slogan hadden “shop until you drop”. De nabespreking vanavond gaf op een goede manier aan hoe een ieder deze reis had beleefd, en er werd aandachtig geluisterd. Ook diverse mensen hebben bedankjes gehad voor hun optreden deze week: Onze aalmoezenier, te bewonderen op dag 7 (met een groen shirt en tropenhoed). Onze reisleiding; Chris en Mohammad , zie foto vandaag!
En onze chauffeur Abu, waar we meestal Duits mee spraken omdat hij daar een tijd gewoond had.
Verder gaan we zo genieten van een rustig avondmaal (hopen we) en natuurlijk brengen we nog een laatste toast uit (in onze eigen cappucinobar) op een ZEER geslaagde reis.
Wij hopen dat jullie een beetje hebben genoten van ons verslag de afgelopen dagen, en veel plezier nog voor degene die denkt deze reis nog te moeten gaan maken. Het is namens deze groep zeer de moeite waard.
Vanuit een zonnig Libanon, gegroet de
Drie Musketiers.
De laatste dag, dag 9
De thuiskomst op Schiphol.
Na een geweldige reis, die voor een ieder geworden was wat hij of zij ervan verwachtte keerde we huiswaarts. Allereerst afscheid genomen van ‘’onze reisleiding’’Chris en Mohammed op Beiroet gingen we richting vliegtuig. Na enig geshop in de Taxfree maakte iedereen zijn laatste muntjes op, en kocht nog wat snuisterijen. Na een vlucht van bijna vier uur kwamen we aan in Frankfurt. Na een stevige wandeling (over de luchthaven) kwamen we aan waar we moesten zijn. En jawel……vertraging, dus…..Cappuccino! Inmiddels was het plan gerezen nog een laatste onvervulde wens in vervulling te laten gaan. Wat die wens was? Toen wij (Herman en Danny) terug keerde 27 jaar geleden gingen we met de hele club naar Crailoo en hadden we een ontvangst ofwel een echte terugkomst. Sietse heeft dat niet meegemaakt, die moest immers nog drie weken langer blijven i.v.m. de overdracht van de post aan de opvolgers.
Hij had ons tussen de regels te kennen gegeven dat hij dit nooit heeft kunnen plaatsen dat zij die later kwamen, niet werden ontvangen op Schiphol. Twee van de drie musketiers zouden geen musketier zijn als er niet een plannetje was uitgebroed…….
Na enig gesmoes in het vliegtuig was er met wat collega veteranen en natuurlijk met inbreng van de meegereisde dames (echtgenotes) een plan bedacht. Ook chapeau aan de crew in het vliegtuig, die hieraan hun medewerking hebben verleend zonder enige vorm van tegenspraak.
Het plan was dus geboren. Na een ‘’komische’’terugreis, het leek wel een radioshow deed de crew de mededeling over de intercom dat er drie man moest blijven zitten in het vliegtuig.
Drie namen werden omgeroepen en deze bleven verbaasd zitten, wat zou er aan de hand zijn? ( eigenlijk helemaal niets) het hoorde immers bij het plan en twee ervan waren op de hoogte.
Het was dus een spontaan toneelstukje om Sietse om de tuin te leiden! Na enig wachtten (er waren al bemanningsleden door de gate heen) werden Giri en Rino gevraagd het vliegtuig te verlaten…Sietse snapte er nu helemaal niets meer van , wat zou er aan de hand zijn ? Toen Silvia weer het vliegtuig in kwam begon er iets te dagen……..Siets kom je? Als een volgend schoothondje liep hij enigszins met knikkende knieën achter haar aan….wat zou er toch aan de hand zijn? Wat Sietse niet wist was dat de rest van de groep stond opgesteld als een erehaag! Onder leiding van Rino heeft hij de groep in de houding gezet, bij het zien van een nietsvermoedende (aan komend lopende) Sietse. Sietse leek getroffen door een bliksemschicht bij heldere hemel……..SPRAKELOOS! en een lading kippenvel, die dus niet met enig vorm van schrijfgerei weer te geven was. Na enige omhelzingen, en ook bedankjes gingen we verder naar de uitgang waar voor de meeste onder ons familie, geliefdes en /of andere belangrijke mensen stonden te wachtten.
Een ieder keerde huiswaarts,vol maar ook opgelucht van een enerverende reis! Ook met nieuwe- maar ook oude vrienden van toen,en ook nu weer….
Geeft niet welke uitzending je bent geweest, geef ze een reisleider, een gids,een bus met gezellige chauffeur…..en je hebt een groep vrienden bij terugkeer!
Namens de groep, en ook de drie Musketiers……tot ziens?
