Gistermorgen bij het ontbijt de felicitaties ontvangen voor mijn verjaardag, heerlijk ontbijtbuffetje en dan op naar het gebied. Al snel na vertrek kwamen we op de splitsing die links richting Qana gaat en min of mee rechts richting 7-18. Vandaag linksaf dus. Na de afslag bij mij niet zoveel herkenning totdat we Qana inreden. Chris vertelde onderweg heel veel Unifil weetjes en hij memoreerde aan het resonerende geluid en uitlaatgassen van onze auto’s tussen de gebouwen en zeker als we in colonne reden. Het straten patroon in onveranderd. We stopten bij het monument van het bombardement door Israël waarbij 108 mensen om het leven kwamen.
Een vriendelijk, maar getekende man stond erop dat hij het herdenkingsgebouw opende en dat hij daar het verhaal van het bombardement mocht doen. De foto’ met gruwelijke beelden hangen onverhuld als stille getuigen aan de muur. Foto
Wat een leed was er daarop zichtbaar. Ook FiJi Unifillers kwamen bij het bombardement om.
Buiten bezochten we ook de plekken die door het bombardement getroffen werden.
We kochten wat te drinken voor onderweg bij Winkeltje tegenover het monument, kregen daar een heerlijke bak koffie aangeboden en verder ging de trip.
In Siddiquine namen we de oude route van toen met de overduidelijke bocht in de weg. Het gaf mij een apart gevoel weer langs de plek te komen waar ik korte tijd met 4 andere Unifillers gegijzeld zijn geweest.
Niet de kalashnikof op mijn hoofd, maar de blik in de man zijn ogen was niet echt prettig. Gelukkig is het toen goed afgelopen. Direct na de bekende bocht gingen wij richting
Rishknaniyah waar herinneringen van Frank en Rick liggen. Met behulp van de fotos op de iPad van Rick werden al snel herkenningspunten gevonden.
Nadat we waren uitgestapt duurde het werkelijk geen 3 minuten voordat we een jongen op een brommer en een soldaat-achtig type bij ons hadden staan. Wat we deden en in No-time stonden we omringd door zo’n 10 man. We hoorden kort na elkaar 2 schoten, blijkbaar als tam tam bedoeld. De sfeer was niet bedreigend maar toch wel een teken dat alles en iedereen hier ‘op scherp’ staan. De 2 meereizende Libanese medewerkers, Fatima( de vrouw van Chris) en onze chauffeur ‘Lulden als Brugman’ en verder kon de reis. Ikzelf heb het geen enkel ogenblik als dreigend ervaren. De vrouwen hadden wel iets van Uhhhhh…. Wat gebeurd hier… Maar al snel zagen ze aan de reactie van hun mannen wel dat het in dit gebied nu eenmaal zo gaat en er eigenlijk niet zoveel aan de hand was.
We vervolgden onze trip, terug via Sidiquine naar 7-9, waar de herinneringen van Frank oa liggen.
Hij vond het echt helemaal geweldig, vertelde honderd uit, ook geweldig voor Danielle om haar vaders post te zien. Het was klimmen en klauteren, maar Frank moest en zou alles zien.
Op het terreintje aan de zijkant nuttigde we onze lunch in de schaduw en genietend van het uitzicht. Na enige tijd gingen we door naar post 7-8 waar we binnen mochten kijken bij de vrouw die daar samen met haar kinderen woont. Voor de kinderen hadden we een cadeautje waar ze blij mee waren en wat is het dan leuk als wegrijd bij de post nog net een glimp opvangt van een het meisje dat druk in de weer is met haar springtouw.
Op naar Kafra waar we volgens afspraak werden opgewacht door de veiligheidsdienst die ons compleet met gewapende militairen begeleide tot in Kafra. Tot teleurstelling van Jaap en Jan K is er weinig herkenbaar. Fotograferen of filmen was niet toegestaan volgens de veiligheidsdienst. We moesten als groep deze dag ook echt bij elkaar blijven om het risico op problemen zo klein mogelijk te houden. Wat we toen nog niet wisten was dat Israël acties in Syrië had uitgevoerd. Ons gedrag werd dan ook door een strak kijkende, jonge militair met wapen van dichtbij gevolgd. Bij een winkel gingen Jaap en Jan K naar binnen en met hun foto’s in de hand raakten zij in gesprek met de uitbaatster van de winkel. Intussen was de rest van de groep buiten.
Renee en Rick gingen op straat voetballen met de kinderen die er rondliepen. Een heel gedoe ontstond over de wens van Jaap en Jan K om as vrijdag De Tepel te bezoeken. Er liep namelijk een Nederlands sprekende Libanees die ons bij aankomst in Kafra begroette met Goedemorgen. Later bleek dat hij jaren in Groningen had gewoont en laten Jaap en Jan daar ook net vandaan komen. Het kon niet meer stuk maar…. De veiligheidsdienst en Chris dachten daar anders over. Druk gebel, nog een bemoeial erbij, weer een ander erbij en uiteindelijk antwoorde de veiligheidsman; See you friday
Zo das geregeld zei Jaap en hij wreef in de handen.
Op naar Haris, langs MP house wat helemaal is opgetrokken in een mooie stijl, links zicht op De Tepel, door het , voor de chauffeurs geliefde en gehate dal waar je met shimmiende wielen beneden kwam en het sport werd om in 5 boven te komen wat alleen lukte als je leeg was en geen bergaf verkeer tegen kwam
Nu heeft Speedy in het laagste gedeelte een benzinepomp met de naam Speedy Station. We besluiten om later hier een stop in te plannen.
De bocht om en de intree in Haris is zo herkenbaar. Het WZZ gebouw is gewoon nog zoals het was, het huis van de Mouctar (burgemeester) staat er ook nog. Het gebogen gebouw met winkels ook nog alleen nu met 3 bouwlagen.
We reden eerst door naar Al Yatoun daar waar de herinneringen van Rob liggen. Hij vertelde in de bus wat waar was enzovoort. Waar in onze tijd weinig tot geen bebouwing tussen Haris en Al Yatoun was is het nu behoorlijk volgebouwd. De post 7-16 is nog steeds in gebruik. Het is een fort vergeleken met de oude post 7-16. De Malaysia troops hebben het daar als UN-ers voor het zeggen. Helaas voor Rob werd hij gesnapt tijdens het filmen van de post en er volgde een druk gebaar vanuit de auto van de veilifheidadienst. No Picture ?&&5:,!€);:/3
Hiermee verprutsten we mogelijk het uitstapmoment op post 7-16 en moesten met rechtsom keert maken weer terug naar Haris waar we voor het gemeenschapshuis stopten.
De veiligheidsdienst mensen waren Not Amused en Rob moest het geheugen van zijn camera wissen. Na wat onderhandeling heeft hij enkel het bewuste fragment hoeven wissen. Pffff …. weer een signaal dat we de afspraken na moeten komen.
In Haris hadden Jan O en Jan S hun momentjes. Maar ook voor Rick en Jolande was het moment daar ( zie verderop).
Links naast het gemeenschapshuis loopt nu een weg naar het gebied daarachter. We liepen achterlangs de bebouwing richting Bevo bunker. Chris werd hartelijk begroet door een bewoonster. Tijd voor Jan S om zijn fotoboekje te voorschijn te halen. Samen met haar bekeek ik de verschillende foto’s. Ali de kapper ‘He Died’ en bij de foto’s van het terrein waarop onze prefabs, de eetzaal, bar, herstelplaats en de prefabbunker stonden zei ze al wijzend; thats hete en there….
Ahhh thats Speedy, now he had gasoil station, there. Ook Laila herkende ze direct. In mijn enthousiasme wou ik haar een hand geven maar ze draaide haar hoofd om. Ik vergat even de hand op het hart, deed het alsnog waarna ze Chris aanbood om bij haar met het gezelschap langs te komen. Ik kreeg het hier ff te kwaad. Terug te zijn op een plek waar ik een half jaar ben geweest voelt zo goed…. Gelukkig voelde Frank dat goed aan en zijn tikje op mijn rug was voldoende….
Onderweg richting BeVo bunker kwamen we langs de funderingsresten van de prefa Ik vroeg toestemming aan de beveiliging of ik het mocht fotograferen want richting Wadi’s was dit nadrukkelijk verboden. Hij keek mee en riep Not higher, so is good… Het vermoeden bestaat dat de wadi’s vol liggen met Militair matrieel en dat lijkt publiek geheim, wat ze zelf verklappen door op een paranoïde manier hiermee om te gaan.
Verderop was de Bevo bunker met de bekende tekening, hier vertelde ik mijn weetjes en gingen we weer richting dorp.
Het mooiste moment van de reis voor Jan O en zijn vrouw Jannie kwam nu. Toen we de bocht om kwamen werden we begroet door 2 mannen. Jan O trok zijn fotoboek uit zijn tas. Ze bladerden wat en op een gegeven moment zei de man bij een foto; He, I know him. He works there, HQ.
Thats me, dat ben ik…. En zo maakte Jan O en Abbas na 30 jaar weer kennis met elkaar en waren het komende half uur niet meer van elkaar weg te slaan. We gingen vervolgens op uitnodiging op het terras van de vrouw wat drinken.
Een local fotografeerde zowat het hele boek van Jan maar werd gecorrigeerd door…. de beveiliging,
bepaalde foto’s mochten niet…. Tja Lebanon…. Wat land
We waren toe aan het volgende bekende plek nl HQ. In bezit van een ministerie en behoorlijk verwaarloosd.
Jan O deed zijn rondje door het gebouw, wees de plekken aan daar de mess, daar de verbinding, hierachter manschappen. Ook bij hem kon je zien dat het hem goed deed weer daar te zijn.
Ondertussen werd er al die tijd druk overleg gepleegd tussen Chris, Fatima, Mahmoud en de beveiliging over de wens van Larry Verhoeven om zijn as te verstrooien in Libanon. Een mooie plek hiervoor werd gevonden in de tuin, onder de bomen naast HQ.
Uit respect voor de wens van Larry werd de Mouctar en een Imam opgetrommeld, die samen met Henk, onze dominee van toen, een korte dienst leidde. We stonden opgesteld, Frank gaf leiding aan ons, Rick en Jolande waren in gedachten en de Imam deed zijn gebed hardop waarna de dominee op verzoek van Rick en Jolande nog een bijbelgedeelte voorlas en we samen hardop het onze Vader uitspraken. Hierna werd de as van Larry door Rick verstrooid….
Larry Verhoeven,
Onder de bomen, naast HQ is jou laatste wens vervult…..
Na de plechtigheden was er weer druk overleg tussen Fatima en de Mouctar. Hij vroeg toestemming om de foto van Larry in het gemeenschapshuis te hangen zodat de bevolking ook verteld kan worden dat er ook, na ruim 30 jaar, nog steeds Dutch Unifil soldiers terugkomen.
Het was een mooie, emotionele, fantastische eerste ‘ in het gebied’ dag. Opvallend was de stilte in de bus op de terugweg. Er stond nog wat op het programma maar de hoofden zaten vol en we besloten om terug naar Tyre te gaan en het was stil in de bus …..
’s Avonds dronken we nog wat in de lobby en ontstond er spontaan zowaar een soort gespreksgroep. Waar een ieder zijn of haar verhaal vertelde. Waarin openhartig werd gesproken over wat de Libanon periode nou gebracht heeft en wat de terugkeer reis betekend….
We hadden best een minder hotel kunnen boeken want zelfs op een plank zouden de meesten nog in slaap invallen…..
Inmiddels is het alweer ochtend. Chris heeft het programma verteld, ik ben het kwijt, geeft niets, ik heb mijn dag gehad. Een mooier verjaardags cadeau heb ik van mijn vrouw en kinderen niet gekregen. Ik ben ze er dankbaar voor.
Vandaag is het de dag voor Renee, mijn kamergenoot met zijn prachtig Achterhoeks accent. Hij is nu ff rondje lopen, straks loopt hij hopelijk voor hem rond op zijn oude post 7-20 het is nog niet zeker of we er kunnen komen maar Chris zal alles in het werk zetten om dit voor Renee te realiseren. In de historie van de reizen is deze post nog nooit bezocht.
We houden jullie op hoogte en uhhh..
Maken jullie je niet al te ongerust over de situatie hier, er is continu overleg met allerlei instanties en alle bezoeken die te verantwoorden zijn vervallen of worden vervangen door een alternatief.
