Tijdens de nachtvlucht via Budapest naar Libanon keek ik regelmatig uit het raampje en zag heel diep onder mij een donker landschap met hier en daar goud verlichte dorpjes die leken op gouden sieraden die verspreid waren neergelegd, een prachtig gezicht. De reis verliep voorspoedig en in Beiroet werden we opgewacht door mensen van de organisatie.
De busreis naar Tyre, die in “onze” t…ijd minimaal 4 uur in beslag had genomen, deden we nu in een uur over de 6 baansnelweg. Dat was de tweede grote verandering die ik opmerkte, de eerste was het vliegveld, geen kapot geschoten hangars en een modern licht interieur en alles goed verlicht. Van Beiroet zelf hebben we niet veel gezien die eerste nacht dat werd later in de week ruimschoots goed gemaakt.
Na aankomst in het Rest House Tyre stond daar nog een smakelijke maaltijd voor ons klaar waarna we voor een paar uurtjes naar bed gingen. Daarna zijn we aan ons programma begonnen.
Reizen door “ons” gebied en zien dat er ontzettend veel veranderd was in 32 jaar, zelfs het gebied leek kleiner door de verbeterde wegen. Van “mijn” posten was niet veel meer over, maar het gevoel om nog een keer op een plek te kunnen staan waar je 32 jaar daarvoor zoveel spannende, verdrietige en leuke tijden hebt meegemaakt is een gevoel dat niet te omschrijven is.
Op de plek waar ooit post 7-18 heeft gestaan, opgebouwd door ons peloton, kreeg ik heel even een brok in m’n keel en traan in mijn oog gevoel, maar door stoer te slikken en vooral je zonnebril niet afzetten actie was het ook zo weer voorbij. Misschien heb ik die zonnebril wel even afgezet omdat hij besloeg aan de binnenkant ondanks een temperatuur van rond de 27 graden.
Post 7-4 was ook nog toegankelijk en de ingang was zeer goed te herkennen dus natuurlijk op een paar foto’s gezet, maar gek genoeg had ik daar dat gevoel niet meer en heb het de hele reis ook niet meer gehad…..wel een aantal kippenvel momentjes zoals de 2 keer dat we post 7-1a passeerde, voor mij post 7-1a dan, op de oude stek. De post is nu een bananen plantage en waar onze schijtraket heeft gestaan zijn de bananen bomen veel groter dan elders. We konden daar helaas niet stoppen en zeker niet fotograferen omdat daar nu een post is van het Libanese leger.
De drie dagen in “ons” gebied waren genoeg, natuurlijk had ik nog wel meer weggetjes en huizen en plekken willen zien, maar het was niet meer een kwestie van persé moeten, het was goed, de rust in mijn hoofd was een feit. De weggetjes, huizen en plekken hadden, met deze groep veteranen, alleen voor mij een speciale betekenis omdat daar, om het maar zo te zeggen, erg spannende gebeurtenissen hadden plaats gevonden.
De “vakantie” die we daarna hielden was een mooie gelegenheid om ook eens een andere kant van Libanon te zien. Baalbek, Sidon, Beiroet, Tyre……het ene super modern en schoon en het andere smerig en onbegrijpelijk. De tegenstellingen zijn ontzettend groot in dat door oorlogen verscheurde land. Het verschil tussen steenrijk en onder elke armoede grens levende mensen is nog groter.
Wat mij ook is opgevallen, tijdens de gesprekken aan de bar, die elke avond tot diep in de nacht plaats vonden is dat het verschil tussen 1979 en 1982 ook “ontzettend” groot was. De ontwikkeling van het Dutchbatt gebied is “snel” gegaan, de eerste lichtingen sliepen in tenten en roeide met de riemen die er niet waren en 3 jaar later sliepen ze in prefabs en roeide met de riemen die nog in de volgende container zaten. Ook het eten was in 3 jaar tijd geen steek veranderd, niet te vreten dus. Het grootste verschil zat hem in het contact met de locals, dat was in “mijn” tijd bijna niet en 3 jaar later meer, dat kwam doordat wij ten eerste moesten opboksen tegen het negatieve beeld wat de Fransen hadden achtergelaten van Unifil militairen en ten tweede wij bijna alles vanaf de grond weer moesten opbouwen omdat de Fransen er een grote puinhoop van hadden gemaakt. Daarnaast gingen de andere militaire zaken gewoon door, wacht en patrouilles lopen, luisterposten uitzetten, roadblocks bemannen, rijdende patrouilles uitvoeren enz enz.
Ondanks de “grote” tegenstellingen tussen 1979 en 1982 is het een super leuke reis geworden, één om nooit meer te vergeten, mede door de leuke groep kerels en vrouwen waar ik mee op pad mocht.
Ik heb echter deze keer in Libanon wel een trauma opgelopen……………..elke keer als er een piepje van een fototoestel klonk hield ik mijn buik in en dat zal nog lang zo blijven denk ik.
—
Vriendelijke groeten
Ron
