Eén week later
Het is nu alweer een week geleden dat ik terug kwam van de reis naar Libanon en ik denk er nog elke dag aan. Net als voor de reis toen dacht ik ook bijna elke dag aan Libanon maar toch op een andere manier.
Nu vrolijk en aan de leuke ontspannen reis en voorheen toch meer aan de dingen die ik had meegemaakt, fout had gedaan, goed had gedaan, ik anders had kunnen doen met de wetenschap die ik nu heb. Dingen die je tijdens de “opleiding” echt niet verteld werden gewoon omdat die wetenschap ook bij alle leidinggevende ontbrak dus ook bij mij.
Ik zal een gedachte gang wat nader toelichten:
De wc/schijtraket/urinoir of wat voor benamingen er allemaal aan de witte koker met deur zijn gegeven in de loop der jaren. Ik noem hem nu even de wc, lekker kort dus wat makkelijker te schrijven.
De wc werd op de meeste posten liefst zover mogelijk van de bewoning geplaatst vanwege de minder prettige luchten die vrij kwamen uit dat gat in de grond en omdat de meeste vliegensoorten het ook prettig vonden om daar te vertoeven en die vliegen bleven dan weg uit de tenten en/of prefabs. Dus een win/win situatie. Er kwam in de meeste gevallen ook een lampje in omdat wij, als Hollanders, toch graag zien waar we mee bezig zijn of mee bezig zijn geweest.
Nu was het in de meeste gevallen aarde donker ’s nachts want de stroom viel nog wel eens uit of er was gewoon geen stroom toevoer in ons gebied.
Dat was trouwens ook één van die dingen die ons opviel toen we in ons hotel zaten en ’s avonds buiten zaten te genieten van het uitzicht. Zoveel licht in “ons” gebied, overal lampen aan, wegen verlicht net echt allemaal.
Maar ik dwaal af van mijn gedachte gang over de wc. Aarde donker overal alleen wij hadden diesel aggregaten die ons van de nodige stroom konden voorzien, als we diesel hadden dan. Als er wel genoeg diesel was konden we ook in het licht onze behoefte doen. Daar sta of zit je dan in een witte verlichte wc, midden ergens op het terrein, zover mogelijk van de posten, als schietschijf, totaal niet beveiligd met zandzakken om de eventuele kogels op te vangen.
Laten we wel wezen als je op de wc bezig was had je altijd je handen vol of je nu een kleine boodschap of een grote boodschap moest doen. Bijna altijd in de ene hand een spannend boekje met opwindende plaatjes en in de andere hand iets anders of je nu zat of stond. En niemand maar dan ook niemand had aan de beveiliging van de wc gedacht, de locals waarschijnlijk ook niet terwijl ze toch bijna elke dag wel een keer op bepaalde posten schietoefeningen hielden.
Misschien is het in de jaren na mijn uitzending wel veranderd, dat weet ik niet, want ik praat nu over 1979.
Tuurlijk had ik nog meer gedachtes en dromen over Libanon, het zou gek zijn als ik alleen over een wc zou nadenken, maar als ik nu aan Libanon terug denk, nadat ik vorige week gezien heb hoe het er nu is, valt alles op zijn plek.
Het meest positieve wat ik heb gezien daar, is dat het leven in Libanon gewoon is door gegaan, dus waarom zou ik dan nog in het verleden blijven hangen.
De reis heeft dus een heel positieve invloed op mijn denken over toen.
Ron Kuipers
