’t Ja, nu ik dit tik zijn we onderweg naar onze volgende bestemming, Vandaag een toeristische invulling van de dag. Ik heb even de gelegenheid om de blog van gisteren aan te vullen. We rijden een stuk over de oude weg van Tyre richting Saïda die mij erg bekend voorkomt. We zijn de nieuwe driebaans snelweg opgedraaid en dit gedeelte is voor mij onbekend. We reizen naar Chouf een prachtige authentiek winkel gebied in Saïda en en we gaan naar Beit Edinne Palais Emir Bachir Chahabi. Eli is deze dag weer onze gids. Hij verteld aan één stuk door terwijl de groep luistert, fotografeerd of filmt. Ik vind het lastig om een keuze te maken; zoveel mogelijk zien, horen en voelen of beleefd naar Eli luisteren.
Maar goed eerst nog de rest van de vorige blog tikken.
Na de herdenking en kranslegging door Danielle, Jolande en Jannie gingen we richting conferentie zaal waar we een briefing kregen over Unifil.
Feiten, weetjes en huidige situatie werden door een Italiaanse kolonel min of meer opgelezen. Ze opereren nu onder een ander mandaat, namelijk 1701. De monument voor omgekomen Unillers onder mandaat 425 staat in Tyre waar we op 4 mei de herdenking hielden. En het monument voor omgekomen Unifillers onder mandaat 1071 heeft een plekje in Naqoura naast het gebouw van de Force Commander.
Na de briefing was het tijd voor de lunch en dus trokken we richting eetzaal. Die eetzaal kwam op mij net zo overdadig over als 32 jaar geleden. Wij kregen een heerlijke lunch aangeboden op de 2e verdieping waar we een mooi uitzicht hadden op het water en het gedeelte met de bekende ‘zwem-plateaus’ van Italair. Lopend langs de ‘buffetten’ verlieten we de eetzaal in vlak voor het instijgen kwam er met veel gebaren een luidsprekende Italiaanse militair aan. Het was FC (force commander) van Unifil. Hij heette ons welkom in Naqoura én Libanon en gaf aan ‘Respect for coming’ om de gevallen kameraden te herdenken. Snel iedereen een handje nog een groepsfoto en weg was hij weer dus vertrokken wij ook maar.
Naast het Naqoura kamp zijn heel veel winkeltjes waar we een Shop-stop hielden. Ik wil graag wat souvenirs meenemen voor het thuisfront en in een winkel raakte ik in gesprek met een local. You not a peacekeeper? Ik vertelde hem dat dát alweer 32 jaar geleden was en dat ik toen in Haris zat. Ahhh, zei de man, You Dutchbatt? Hij vertelde dat hij in ’81 300 Unifil badlakens mocht leveren aan de sergeant van de Unifil shop. Ik schreef op een papier WZZ maar dat zei hem niets. Het badlaken was van uitstekende kwaliteit, want ik kocht er 1 en vanaf dat moment is dat badlaken iedere zomer op ons prachtige Zeeuwse strand te vinden,sterker nog; ook de handdoek is na 32 jaar terug. (een beetje reclame voor mijn mooie provincie is nodig voor een beetje tegenwicht in ons sterk multi-provincie-culti reisgezelschap.
Op naar de Blue-Line waar we toevallig Eef van de UNTSO met zijn zweedse collega tegen het lijf liepen. Vanaf het punt waar we stonden keken we zo Israël in. Eef noemde in rap tempo alle waarnemings kenmerken, hun waarnemingspunten, de posten van de IDF (Israëlische leger) én tot slot alle posten van de LAF (Libanese leger) Hij gaf ook nog de verschillende dorpen met ieder weer hun eigen specifieke religie en groeperings voorkeur. Hij verwachtte dat het niet lang zou duren voordat er op de weg die gelijk aan de Blue line markeringen loopt en dus op Israëlisch grond gebied ligt, een patrouille auto zou verschijnen. Als er een bus recht tegenover een IDF post stopt dan slaan alle meters bij de IDF uit. We staan ongeveer 300 meter uit elkaar en Eef verzekerde ons dat de IDF het gesprek kon volgen, de naamplaatjes kunnen lezen en ze alle verzamelde info checken.
Voor Rob was het zijn herkenningsmomentje toen hij zijn het nog steeds in gebruik zijnde gebouw van zijn post Ophin ontdekte.
Hij wist zich te herinneren dat hij op het dak, tijdens het waarnemen stond met in zijn ene hand een fles barcardi en in zijn andere hand zijn Uzi. Hij moest niet waarnemen met een fles barcardi maar met zijn ogen…. Riep er één uit de groep. Tijdens de busritten en tijdens het ontbijt enz werd er heel wat keertjes over en weer ‘gekat’. Frank heeft inmiddels voor iedereen een, al dan niet vleiende, bijnaam. Ik zal het thuisfront dit gekat en de gekozen bijnamen besparen. Jolande, Daniëlle en Jannie zijn volgens mij bekaf na het 9 dagen durende mannengelul.
Maar goed…. De meesten waren best onder de indruk van de uitleg van Eef. Een geldverslindende operatie aan weerszijden van de grens, een ongelukkige bevolking, allemaal gedoe voor wat??? Sommigen van de groep hebben een uitgesproken mening wie schuldig is aan het conflict en hoe dat opgelost kan worden. Anderen onthouden zich van commentaar en menen ook geen antwoord te hebben. Het bezoek aan de Blue Line was zeker de moeite waard.
Tijd om weer verder te gaan. Vanavond zijn we uitgenodigd bij de familie Ezzedine. De stichting Weerzienreizen heeft goede contacten met Mister Ali Ezzedine vanuit de tijd dat hij nog directeur was van het Hiram ziekenhuis in het Palestijnse kamp dat we van de week hebben bezocht. Mister Ali is de stichting Weerzienreizen nog steeds erg dankbaar en nodigde heel het gezelschap uit voor een etentje.
Het etentje werd een feest. Trots toonde hij alle vertrekken van zijn optrekje. Plafondschildering, alles op en top ingericht, een pracht keuken met bediening en buiten een pracht van een prieel waar we met het hele gezelschap in plaats namen. Ook de vrouw, zoon en dochter waren thuis en nadat ze voorgesteld waren kwam de drank op tafel en werd een buffet op tafels ingericht. Na een proost een welkomst woord van Mister Ali en het feest kon beginnen.
Terwijl er op de laptop een dvd met foto’s van de herdenking op 4 mei draaide, raakte we in gesprek met elkaar, met Mister Ali die zeer frequent onderbrak om de glazen gevuld te houden. Ook de zoon van Ali heb ik gesproken net als met zijn zus Agatha. Zij was zeer geïnteresseerd in mijn verhaal maar ook van al de anderen en van ‘onze’ vrouwen. Tijdens ons gesprek vroeg ze mij of ik mijn reisgenoten aan haar wou voorstellen.
Die belangstelling werd door de meesten wel gewaardeerd. De tattoo boys onder ons moesten met de fam. Ezzedine op de foto, maar als snel kwamen de 2 medewerkers van Afrikaanse afkomst ook kijken en met een grote smile moesten ze ook op de foto met onze Renee. Namens de groep bedankten we hen en de medewerkster die uit Syrië komt en door de familie Ezzedine min of meer in de familie is opgenomen, voor de goede zorgen en het heerlijke eten.
En….. Mister Ali bleef er maar voor zorgen dat de glazen niet leeg stonden en de uitwerking kon niet uitblijven en we hebben errugh veel plezier gehad, geen drinken toestanden maar gewoon…. Gezellig.
Na een foto sessie met de familie, uitwisselen van visite kaartje gingen ruim na middernacht weer richting Tyre Rest House. De sfeer in de bus was….. uhhh … onrustig te noemen. Daar vond aan de bar nog een korte evaluatie plaats en sloot ik de dag af op het balkon van Jakobsen en Van Es. Dan om 3:30 uur een serieuze afsluiting van een zeer geslaagde dag en een zeer gezellige avond.
Nu 21:00 uur, gaan we in de lobby ff een briefing houden en dan de blog voor vandaag tikken en dan naar bed
Jan Steenbakker
