We staan nu tussen post 7-1A en Naqoura op het strand en heb ik even tijd om alvast wat te tikken voor deze blog. Bloggen kost best veel tijd, maar ik heb er plezier in. Je beleefd de dag als het ware opnieuw en voordeel is dat ze thuis ook een beetje ‘meereizen’. Ook de families van mijn reisgenoten reizen mee en uit de reacties op deze blog, die hier via allerlei media bij ons terecht komen, reizen ook ‘Oud hier’ terugkeerreizigers mee. You’re Welcome….. En bedankt voor de leuke reacties namens deze groep.
Net was er weer wat gedoe bij het checkpoint van het Libanese leger. Gelukkig was ons bezoek door de organisatie aan het gebied ruim van tevoren aangemeld bij de juiste instanties. Voor ieder ‘district’ moet toegang geregeld worden met daarbovenop ook nog voor het hele gebied bij de militaire instanties in Saïda. En ondanks dat, geeft het toch weer het voor ons bekende ‘gedoe’ Niet begrijp… het vragende draaiende handje… , drukke gebaren en spreken alsof ze verschrikkelijke ruzie hebben en uiteindelijk toch gewoon vriendelijk, go go JellaJella of wel ga maar snel snel ……
Maar laat ik beginnen bij het begin. Vanmorgen konden we vanaf 8:00 uur weer aanschuiven voor het ontbijt, waarna we met bus richting Tibnin reden. Onderweg kwamen we weer langs Speedy Station en ik wou graag nog even een poging wagen om Speedy te ontmoeten. Aangekomen kregen ik helaas te horen dat hijzelf niet aanwezig was. Helaas… Ik heb dus mijn fotoboekje daar aan een medewerker gegeven met het verzoek dit aan Speedy te overhandigen.
En door ging de reis richting Tibnin maar niet voordat we eerst via HQ en de BHP oud Haris bezochten. Op het dorpsplein keken we vanuit de bus wat rond. Snel verder achterlangs de plaats waar vroeger de TD en oa de wapenhersteller, zeilmaker, radio Dutchbatt zat. Via de inmiddels geasfalteerde weg, die inmiddels ook alweer de staat heeft van toen, kwamen we op de weg richting Al Yatoun. Ergens voor Tibnin werden we weer opgewacht door de druk gebarende mensen van de inlichtingendienst. We moesten via een andere weg of wat?? Afif, onze uitstekende, goed Engels sprekende chauffeur glimlachte maar wat, keek in zijn spiegels en trok zijn eigen plan.
Bij het Kruisvaarders kasteel speelde zich weer dezelfde scène af. Geen foto’s, tenzij je aangeeft van wat. Vooral de wadi’s niet fotogr….. Lees de blog van gister maar dan hoef ik minder te tikken.
Het uitzicht boven op de diverse muren is fenomenaal. Een strategische plek met rondom zicht op de wijde omgeving. Bovenop een plateau stond een paaltje met gegoten plaatje dat op een vierkant was bevestigd. Het was een officieel punt van het luchtmacht, landmacht en?? Als je de hoek kruislings verbind geven die de windrichtingen aan.
Een uitzondering voor een foto werd gemaakt voor het maken van een foto van Tibnin waar een kerk en een moskee in 1 beeld te vangen zijn. Met de symboliek dat het hier dus wel mogelijk is 2 religies in een dorp in stand te houden. Chris en Fatima wisten met dit verhaal de man van de inlichtingendienst over toehalen mits het met de camera van Chris gedaan werd en hij checkte de foto ook nog voordat het mooie plaatje definitief toegestaan. Later kreeg Henk ook nog toestemming voor de maken can een fit van de kerk nadat we vertelden dat hij de dominee was.
En verder ging de reis weer, door Haris, richting Yatar waar Renee zijn herinneringen kon ophalen. Ook Rick en Frank zijn hier vaak geweest. In het dorp staat nu op de plek van de waterput een gebouw. Hezbollah, tijdens de reis spreken we in het openbaar onderling over HB, heeft het hier voor het zeggen en Fatima, Mahmoud en Hoesein hadden het met de inlichtingsdienst mensen maar wat druk om toegang tot het gebied en de post te krijgen. Een man in een dikke Mercedes volgde ons en als compromis werd besloten dat enkel Renee, Rick en Frank naar de post mochten wandelen. Ook de ‘leider ging mee en de inlichtingendienst bleef bij de rest achter bij de bus.
Zichtbaar verheugd kwamen zij terug van 7-20. Ook voor Chris was het de eerste keer dat hij tijdens de weerzien reizen op 7-20 is geweest. Renee vertelde dat de contouren van de post snel gevonden waren. De funderingen van het wachtkotje, de prefabs en de voertuigopstelplaats lagen er nog.
Ook Frank en Rick herkende ook veel in overblijfselen.
Renee nam hartelijk afscheid van de Hezbollah man en wij ook van de inlichtingendienst. We gingen nu naar een ander ‘district’ waar weer anderen het voor het zeggen hebben.
Via Jibal al-Butm gingen we naar Zibqin waar de Road under construction begon en bij de toen daar gelegen post 7-17 zijn we gestopt bij een local waar we wat kochten en waar de dames gebruik mochten maken van het toilet.
De gebouwen uit onze tijd bestaan nog steeds. Naast het winkeltje staat nu een moderne uitvoering van een Unifil post. Volledig achter een muur van zandzakken, met concertina’s en bewakingscamera’s verrichten de huidige Unifillers hun taken. De Road under construction volgt dezelfde weg als toen maar dan met (slecht) asfalt. Via 7-22 kwamen we bij 7-18 aan. De voorgevoel van het restaurant van
Jgfgghjkkkk is nog goed herkenbaar. En waar in onze tijd daar amper bebouwing stond is het nu volgebouwd en iets verderop staat de checkpoint van het Libanese leger daar waar deze blog begon. Denk nu niet dat ik dit stuk tekst allemaal op het strand heb getikt want daar was helemaal geen tijd voor. Er werd een heerlijke barbecue gereedgezet en onder de klep van de bus, in de schaduw hebben wederom van een heerlijke lunch genoten. Ondertussen zwaaiend naar de vele Unifil voertuigen die hier langs kwamen.
Dan maar weer door via Charlie’s Angels waar we even stopten bij de bekende post 7-17 Al-Mansuri richting Majdal Zoun. Op deze plek ook weer alleen funderingsresten maar wel goed herkenbaar. Rick liep weer rond met zijn iPad en werd door een norse, beetje boze bewoner aangesproken met het bekende handgebaar en No picture!
Rick en Hoesein gingen uitleggen
Dat Rick foto’s met de huidige situatie aan het vergelijken was en de man sloeg om als een blad aan de boom. Hij moest ook kijken en kon niet meer stoppen met bladeren. We wilden eigenlijk weer verder, want de bovenposten stonden ook nog op het programma, maar het werd een uurtje terras bij de familie van de man die achteraf een HB-man bleek te zijn. Een huilend jongetje kwam aanlopen maar werd door de man ruw tot orde geroepen, hij had het te druk met de foto’s. Het jongetje liep weg en ik liep met hem mee. Hij pakte mijn hand en wees naar het huis op de plek waar de bus en onze medereizigers stonden. Hij woonde daar(?) en durfde(?) niet alleen naar huis(?). Ik liet pakte uit mijn rugzak 3 cadeautjes en hij pakte ze ‘gretig’ aan. Hij wou weglopen maar er werd vanaf een balkon geroepen en het jongetje moest mij bedanken wat hij ook deed met een handdruk. Maar volgens ‘het balkon’ was dat niet genoeg, een verlegen kusje als dank volgde.
Op het terras kregen we shai aangeboden, had de man zijn laptop inmiddels tevoorschijn getoverd en kreeg Rick een cd met foto’s van de israelische inval in 2006. Plots was daar weer het jongetje… met 3 gele bloemetjes en 2 stralende oogjes voor mij… De bovenposten rit kwam te vervallen omdat we tijdig terug moesten naar Tyre. Na het ‘diner’ kregen we een voorlichting van 3 UNTSO medewerkers over hun werk, de huidige situatie in het gebied.
Eef, Niek en Tom werken als waarnemer, ongewapend in een groot grens gebied dat niet de officiële grens is, maar de zogenaamde BlueLine, zeg maar ergens een streep tussen 2 landen waar de heren ‘de gedragingen’ van alle mensen, lees betrokken partijen, rapporteren. Morgen bezoeken we deze BlueLine. Een interessant verhaal met ruimte voor vragen.
Toen ik dacht dat het was afgelopen kwam er nog een verrassing van de groep voor mij. Een Libanese vlag voor mijn 51e verjaardag. Na afloop dronken we nog wat in de lobby waarna een ieder zijn bedje opzocht en ik? Ik keek als een kind nog even naar mijn 2 cadeautjes.
Morgen Blue Line, het Paradijs als de situatie dat toelaat, de bovenposten enz.
Jan Steenbakker
