HET SCHAPENOOG!

Het was in de zomer van 2008 aan het eind van een warme dag aan het publieke
strand van Tyre . Ik zat op mijn vaste stek bij Ali Kafra strandtent nr. 32. Toen ik van Walid de uitbater van de strandtent naast Ali
nr. 33 het aanbod kreeg om een vorkje mee te prikken, beter gezegd een handje
mee te plukken. Ik sloeg dit niet af en hij zou me roepen wanneer het eten
klaar was. Na een half uur kwam er een luidruchtig verzoek om te komen
aanschuiven.

Ik begaf mij naar de tafel en daar aanschouwde ik iets wat ik nog nooit gezien
had. Ik keek recht in de troebele ogen van een gekookte schapenkop. Dit was dus
het eten wat de gastvrije man voor ons in petto had. Ik slikte even en dacht
meteen aan een scene uit de film ‘Lawrence of Arabia’ waarin Lawrence
aangezeten bij vijandige Bedoeïenen zeer heldhaftig de aangeboden delicatesse
van een schapenoog naar binnen werkte zonder een spier in zijn gezicht te
vertrekken.

Op een of andere manier vereenzelfde ik mijzelf met deze heroïsche figuur en dacht dat dit de kans was om ook eens een stukje schapenoog te nuttigen en me daarmee onsterfelijk te maken bij mijn vrienden wanneer ik dit voorval met veel gevoel voor drama zou vertellen.

De gastheer begon het schapenhoofd vakkundig te ontleden en plukte handig het vlees van de diverse delen van de schedel om het vervolgens in een stukje Libanees brood vriendelijk aan te bieden. Het was eigenlijk best smaakvol. De ogen van het schaap bleven mij tijdens dit
diner constant aanstaren en weldra zou het tijdstip aanbreken dat we bij deze
delicatesse zouden aanbelanden.

In de avonturenfilm ging er altijd een rilling door mij heen wanneer Lawrence het
schapenoog naar binnen schoof. Het mooie was dat na het gezamenlijk eten hiervan de
vijandige bedoeïenen ineens vrienden voor het leven werden.

Het moment was daar …. Ik zou onsterfelijk worden mijn tafelpartner zou diep
respect krijgen voor mij…… plechtig bood hij mij een stukje brood aan met
daarin een substantieel deel van het oog dat mij even daarvoor nog had
aangestaard.

Zonder een spier te vertrekken bracht ik het naar mijn mond en begon te kauwen, verwachtingsvol aangestaard door mijn tafelpartner. De door mij verwachtte afschuwelijke
smaak bleek een neutrale rubberachtige substantie te zijn die met een beetje
zout best aardig smaakte.
Mijn tafelpartner reageerde niet zoals in de film, hij at
zonder acht op mij te slaan gewoon door, mijn dramatisch moment van
onsterfelijkheid werd begeleid door een aanzwellende symfonie van luid gesmak
van mijn gastheer.

Nog onder de indruk van mijn prestatie nam ik afscheid van mijn tafelheer en
van Ali. Met een glimlach op mijn gezicht reed ik naar huis tot er plotseling
een rilling door mij heen ging.

Ik vond met mijn tong nog een stukje schapenoog
tussen mijn tanden.🐑

Tot later

Chris Laarhoven