Vandaag staat de terugreis nederland op het programma. Ik wil terug naar huis. Het is goed geweest en van enkele anderen hoorde ik dergelijke geluiden.
We gaan terug naar huis en ik weet nog exact de laatste dag en laatste rit richting Beiroet te herinneren. ‘sAvonds zongen we in de compagnies bar uit volle borst “Going back to my roots” en niet iedereen stond de andere morgen even nuchter op.
Op de terugweg waren de gedragingen achterin de YA328 beschamend en ik was soms bang dat het uit de hand zou lopen. Met drie man op een rij, met de blote billen over de achterklep door Sidon ( Saïda) luid zingend, en dat vond ik dan weer wel prachtig en ik kan het lied ook niet meer anders zingen
“Going back to BEIROET”
Was het een ontlading van alle spanning of gewoon baldadigheid. Ik denk het laatste. Ze kwamen uit de buurt waar Frank ook vandaan komt en ik hoop dat hij straks ook niet op het idee komt.
Ook gisterenavond hadden we een afscheidsfeest. Er was op het strand een Libanese party, compleet met traditionele muziek band, gasten die we eerder in de week ook hebben ontmoet. Voor Chris belangrijke mensen die hij nodig heeft om ‘dingen’ te regelen. Hij was dan ook volop aan het netwerken.
We starten het feest met een, door mij in elkaar geflanst, afscheidsfilmpje met daaronder muziek van Robert Long;
“Waarom huil je nou”. Omdat er teveel omgevingsgeluid was konden we de tekst niet goed horen. We hebben het filmpje nogmaals afgespeeld nadat we de laptop op de geluidsinstallatie hadden aangesloten. Onbedoeld werd het wel een tranentrekker, maar het voelde wel goed.
Ik schaam mij wel een beetje tegenover Chris en zijn gasten dat ik niet tot het einde ben gebleven maar ik had echt behoefte aan rust óf intiem samen met de groep zijn. Chris; als je dit leest excuses voor mijn gedrag.
Ook anderen waren vroeg van het feest afgetaaid. Ik weet niet van iedereen de motivatie, maar die moeten zij zelf maar met Chris delen (of niet)
Het afscheid van elkaar zal hartelijk zijn. Van Daniëlle in het bijzonder. Wat een bewondering heb ik voor die meid gekregen en ik denk iedereen wel. Daniëlle heeft sonde voeding en sleep een hele dag in die hitte haar voeding mee in een rugzak en nooit heeft ze een kik gegeven. Het meest vervelende is dat haar toekomst perspectief niet beter zal worden door onze bewondering. Ik hoop Daniëlle nog even apart te kunnen spreken voordat we naar huis gaan.
Leuk vond ik voor haar dat zij gisteren haar momentjes had. Ze heeft heerlijk gezwommen, lekker met Fatima, Jolande en de vrouw van Maxi (Mahmoud) gedanst tussen de traditioneel geklede Libanezen. Ook Mini (Hussein) danste er op zijn Libanees lustig op los
Beste lezers van deze blog. Ik vond het leuk om de blog bij te houden. Ik beleef dan de dag nogmaals en ik heb gelijk een ‘dagboek’ voor mijzelf zodat ik nog even kan teruggrijpen als ik daar behoefte aan heb.
Ik zal na deze reis wat afstand nemen van mijn Libanon tijd om er voor te zorgen dat deze periode in mijn leven niet gaat overheersen.
Wat ik zeker wel zal blijven doen is mij inzetten voor het project van het Veteranen Instituut ‘Veteraan voor de klas’ Ik vind het een schone taak om te blijven vertellen dat Vrede niet vanzelfsprekend is.
Ik zal zie of er nog een blog volgt, maar als ik eenmaal geland ben dan garandeer ik niet dat het er nog van zal komen. Chris heeft aangegeven nog even te bloggen en wij komen er dan niet genadig vanaf beloofde hij.
Helaas voor jullie heb ik geen foto’s van de Libanese avond gemaakt. Ik zat er ff doorheen.
’t Ja…… ’t zit erop
Beetje laat maar voor de liefhebbers; ook Danielle heeft een blog op het adres
