De vlucht van Frankfurt naar Beiroet verliep spoedig. Het eerste uur enkel bewolking onder ons, maar na enige tijd brak die open en verscheen het bergachtig gebied rondom Belgrado, badend in de zon. Ik herinner mij dit beeld van de eerste vlucht op 25 mrt '81 richting Beiroet.
De verzorging aan boord van de Airbus A321 is prima, het vliegtuig zit maar half vol, dus geen krappe toestanden. Bij de boarding counter op Frankfurt Flughäfen werd wel verbaasd gereageerd dat er vandaag wel erg veel Holländische reizigers waren. Enige argwaan dacht ik te bespeuren bij de beambten.
Nog even gesproken met een Nederlands stel dat ook richting Beiroet ging. Ook zij verbaasden zich en vroegen zich af wat wij daar gingen doen. Zij zelf gingen vaker naar Beiroet, op bezoek bij hun dochter die daar woont.
In het vliegtuig een gesprek gehad met een Libanees, hij sprak vloeiend Engels en was zeer geïnteresseerd in wat ik/wij in Libanon gingen doen. Hij was zelf een boek aan het lezen over historie van zijn land vanaf 1975 tot 2006. Vertel de mensen rond je over mijn land, over de situatie zoals jij hem kent. Ook hij beaamde de zulke moeilijke situaties waarin Libanon keer op keer, weer in terecht komt en waar de Libanese bevolking zo onder lijdt.
En het zeer vertrouwde; "your welcome, always when you came to my country" Mooi gesprekje……
De landing in Beiroet heb ik gefilmd, de landingsbaan ligt min of meer in zee. De aanvliegroute is prachtig, op YouTube heb ik daar diverse filmpjes van bekeken. Bij de online incheck procedure heb ik dan ook bewust een Window Seat gekozen. Prachtig om zo de bekende boulevard en het Riviera hotel terug te zien, maar toen…. Zo ongeveer bijna geland, liet de piloot de motoren weer brullen en maakte hij een doorstart. Verbaasde gezichten, vraagtekens enz. Ik had zodoende wel een mooi zucht op de kuststrook met bijna ononderbroken bebouwing. Vanwege de mist op de landingsbaan besloot de piloot door te starten en het vliegveld vanuit het zuiden te benaderen. Uiteindelijk goed geland en een apart gevoel maakte van mij meester. Lastig om me door zo'n klein vliegtuigraampje te oriënteren. Ik meende de oude hangar te herkennen. Het nieuwe vliegveld en gebouwen zien er prachtig uit.
Na de pass controle konden we de koffers ophalen, maar…… We waren een medereiziger kwijt. Onderling werd druk gediscussieerd, waar hebben we die uit het oog verloren. Uiteindelijk heeft hij op Frankfurt de vlucht gemist.
Hij komt nu achteraan dus dat gaat goed komen. Halfverwege de nacht komt mijn slapie dus pas aan. We gaan hem gewoon bijpraten. Nu zitten we in het restaurant. Zomaar 2 foto's voor de indruk. Straks nog met de DEFAT (defensie attaché vd ambassade dhr Jan Willem Mester) even de procedure voor morgen ( de herdenking) doornemen maar nu eerst even eten
Genieten jullie mee……?
