Post 7-6
Op de tweede dag van onze reis hebben we de bovenposten bezocht van het Charly gebied en Dutch Inf Coy. Ooit zat ik daar met DIC 2 op post 7-6. De reis er naar toe verliep vanaf ons compagnies hoofdkwartier 7-4 in Majdal-Zoun. Op die post was al snel duidelijk dat er niet veel van onze gebouwen resteert. Wel is er nog een markant punt: de appèlplaats. Hier heb ik ooit gestaan om medailles op de borst gehangen te krijgen. De toen gebruikte gele lijnen op het asfalt hebben nu weer gediend om even in het gelid te staan voor een foto. Door de nieuwe bebouwing van de lokale bevolking is het zicht op zee verdwenen.
Er werd vanaf 7-4 een volledig nieuwe weg gebruikt en daarmee was de herkenning tot aan aankomst in het dorp Shihin er maar gedeeltelijk. Bij het waterreservoir werd afgeslagen richting de post. Bij de voorbereiding was via Google Earth al duidelijk geworden dat de bebouwing erg uitgebreid is. Er staan veel meer huizen dan toen. Bovendien lijkt de locatie van enkele van die huizen post 7-6 te maskeren. De bus nam de draai in de bocht en stopte, waarna ik in een flits de bus uit liep om mijn thuis van 6 maanden na 28 jaar weer te betreden. Alleen er was op dat moment geen enkel herkenningspunt anders dan de wadi voor en het dorp achter ons. Alles van toen is weggevaagd. Het is duidelijk dat een bulldozer de bovengrond onder handen heeft genomen en het reliëf geëgaliseerd. Hierop zijn nieuwe, deels enorme huizen opgebouwd. Ertussen liggen wat akkers en olijfboomgaarden. Ik heb de groep verteld van mijn gevoel van dat moment. Aan de ene kant is het confronterend te merken dat je eigen verleden is uitgewist. Maar voor een beroepsarcheoloog is dat element de dagelijkse realiteit .Aan de andere kant uitte ik: " ik heb er vrede mee dat dit militaire verleden plaats heeft gemaakt voor civiele bouw". Geen wachtkotje met mitrailleur, maar een woonhuis voor een familie. Geen bunker, maar een boomgaard. Dat is immers waar we ons werk van toen voor gedaan hebben: het brengen van vrede!
Er volgde een slapeloze nacht, die gedomineerd werd door verschillende emoties. De nieuwe indrukken moesten verwerkt, oude kwamen juist weer boven. Ik besloot de vrije zaterdag te gebruiken om weer naar de bovenposten te gaan, maar nu via de weg die ik gewend was. Die ging vanaf de coastal road bij 7-1a omhoog, langs 7-1 op weg naar de bovenposten (7-2, 7-3, 7-5 en 7-6). Gisteren hebben we dit gedaan. Ik wilde Jacqueline graag deze weg tonen. Aad sloot zich bij ons aan en onze chauffeur, gids en tolk Ali completeerde onze 'Bovenpostenbende'.
Vanaf Majdal Zoun hadden we de tweede dag al gezien dat post 7-2 onder een enorme villa is verdwenen. Op de achtergrond is nog wel het karakteristieke kruisvaarderskasteel. Bij het langsrijden en stoppen voor een foto werd dit bevestigd. Ook post 7-3 is er niet meer. Post 7-5, ons toenmalig pelotons hoofdkwartier, is nog wel in gebruik bij Unifil. Maar ook hier resteert niets meer van toen. De hartelijke ontvangst door de Ghanese genisten maakte veel goed.
Vanaf 7-5 ligt Shihin aan de oostelijke horizon. De weg daarheen gaf veel meer herkenning. Ook al is de staat van de weg beter en zijn de huizen nieuwer en duidelijk in aantal toegenomen. Opnieuw werd afgeslagen bij de waterpartij en de ronding gemaakt. Op dat moment viel me een wal op waarvan ik vermoedde dat die bij de post gehoord kon hebben. We zijn daarom iets verder richting de weg geparkeerd en uitgestapt. Tijdens al het fotograferen en tussen de nieuwe aanplant doorbanjeren, kwam een jongen op ons af. Het schoot me in de gedachte dat het wellicht niet zo'n goed plan was onaangekondigd zo maar op hun terrein te komen. Zijn reactie maakte echter direct duidelijk dat hij helemaal niet van zins was om ons weg te sturen, maar hij wilde juist helpen door mijn vragen door zijn opa te laten beantwoorden. Mee gelopen naar diens huis, zag ik direct dat dit het huis is van onze buurman van destijds. Het was duidelijk vernieuwd, maar toch. Dit herkenningspunt is vervolgens gebruikt om met behulp van de aanwijzingen van opa de post op te zoeken. Het tonen van de plaatjes van het wachtkotje via de I-phone van Jacqueline was voldoende. We liepen het huis uit en stopten naast het nieuwe huis er pal naast. Daar zei hij plotseling: kijk naar beneden daar liep jullie toegangsweg. Hier volgde een immense openbaring! Ik zag de weg, het verloop naar boven naar waar nu een huis op de plaats van onze prefabs staat. Links daarvan een huis op de plek van de keuken en de bunker en pal daarvoor een verhoging waar ons wachtkotje stond. Ik was weer thuis! Ik vertelde iedereen die meeliep, dat dat moment heel belangrijk voor me is. Voor het eerst sinds 28 jaar kwamen tranen om Libanon, om mijn tijd hier en vrolijke en trieste gedachten die over elkaar heen rolden. Het herpakken ging snel, en ons bezoek kon niet mooier vervolgd worden dan door thee te drinken bij de opa. Daar kwam vervolgens onze toenmalige buurman ook aanschuiven. Overigens was nagenoeg de hele familie uitgerukt: alle mannen op de veranda, en de vrouwen en dochters die om beurten door de deuropening ons kwamen bewonderen. Het werd een geanimeerd gesprek, waarbij veel weer boven kwam. We hebben beloofd foto's te sturen via email. Een van de jongste binken gaf zijn hotmail-adres. Waar wij ooit dagen moesten wachten op een antwoord per brief kunnen we nu foto's in een flits verzenden. De enige foto die de familie namelijk heeft, is die van een Nepalese sergeant, van een eenheid die na ons de post bemand heeft. Ik zal hen nog iets van ons erfgoed zo door kunnen geven.
Het gevoel van de eerste aanblikken met de locatie van 7-6, ook al zaten we er iets naast, is niet gewijzigd. Ik ben er fier op dat er nieuw leven letterlijk is opgebouwd. Het is goed te zien dat de lokale bevolking ondanks alle tumult ter plaatse is kunnen blijven. En ten slotte geeft het alsnog een geruststellend gevoel dat er nog iets over is van mijn post.
de afbeeldingen:
– op de tweede dag leg ik aan de groep uit wat we hier deden. Chris zien we op de rug.
– ik sta hier op de oprit, de opname is richting de wadi ten noorden van de post.
– de oprit omhoog richting de plaats waar ooit onze prefabs stonden.
Arjen Bosman
