Na een vlucht met de Turkse prijsvechter Pegasus Airlines, waarbij ik
bijna een trombose opliep door de te geringe beenruimte en ingeklemd
zat tussen twee uit de kluiten gewassen Turkse medemensen waarvan ik
er een door geraffineerd ellebogen werk zover wist te krijgen dat hij
uit niet geheel vrije wil zijn stoel opgaf, lande het toestal na nog
een paar keer de baan te raken onder luid applaus op onze Nationale
luchthaven Schiphol.
Na de gebruikelijke formaliteiten, ging ik op weg om een telefoonkaart
te kopen deze installeerde ik onder het genot van een halve liter
Heineken bier en een warme HEMA worst in mijn telefoon.
Na nog een biertje en wat telefoontjes begaf ik mij naar de trein
perrons onder het vliegveld om naar Barneveld af te reizen, naar
Restaurant de Goudreinet van medebestuurslid Ruud van Mourik. We
zouden bij Ruud de terugkeer avond van de mei reis hebben.
Na een treinreis van 1 uur met overstap in Amersfoort arriveerde ik in
"the middle of no where" BARNEVELD-NOORD de aanduiding Noord deed mij
bij het ter trein gaan vermoeden dat het een Immense plaats moest zijn
waarbij ik nog moest opletten om niet in Zuid Oost of West te
belanden.
De Aankomst op Station ofwel eerder perron Noord deed mij terugdenken
aan een scene uit de serie Swiebertje uit mijn jeugd.
Het miezerde een beetje en de enige mede kluizenaar op de verhoogde
aarden wal die als perron werd aangeduidt keek mij meewarig aan
waarschijnlijk daar ik slechts gekleed ging in een shirtje.
Snel belde ik Ruud met de woorden ik sta op Station Barneveld-Noord…
hij antwoorde mij…. "DAAR STA JE GOED" en hing op.
Dit was dus de humor en de directheid die ik de komende tijd kon
verwachten typisch Hollands. Ik verheugde mij al op de komende tijd.
Binnen 10 minuten was Ruud ter plekke met een brede lach op het gezicht.
Chris Laarhoven
