UITNODIGING.
Ja, dan kan ik natuurlijk niets anders doen dan reageren. Immers als je een uitnodiging krijgt van Chris om een blog te schrijven heb je geen keus.
Even bij het begin beginnen. Ik heb zelf in 1981 op 7-12 gezeten. Heb daar veel beleefd maar al met al een goede tijd gehad. Vooral de teamgeest op de post en de contacten met de plaatselijke bevolking waren bovengemiddeld.
In 2006 waren er plannen om met een terugkeer-reis mee te gaan. Dat ging toen om door ieder bekende redenen niet door. In 2009 kwam er gelukkig weer een kans, die ik dan ook met beide handen heb aangegrepen. Gelukkig ging mijn vrouw ook mee, zodat die ook eens kon kijken in een voor haar "onbekend" land.
Het grote toeval wilde dat ik Peter tegenkwam die in dezelfde periode dan mij op 7-12 was. Geloof me: de klik was er weer meteen, en sindsdien zijn wij in Libanon onafscheidelijk. Wat bedoel ik daar mee?? Het is ons in 2009 zo goed bevallen dat wij in 2010 en 2011 weer zijn geweest. Hoe kan dat?? Er was nog een klik.
Die klik heet Chris. Wij hebben in 2009 hele goede gesprekken gehad en veel meegemaakt. Veel gelachen, ja echt, soms waren we weer 19 jaar in onze beleving. Ook emotionele momenten. Er kwamen brieven boven tafel waar sommigen het bestaan niet van wisten. De 2009 reis was prachtig, maar besmettelijk. Veel gezien van het gebied waar wij toen ook waren. Vooral het contact met de plaatselijke bevolking waarvan sommigen ons nog bij naam kenden was heel mooi en warm. Tot op de dag van vandaag hebben wij nog contact met die familie, die eigenlijk ook echt onze familie is geworden. Zo ik al schreef zijn Peter en ik in 2010 en 2011 weer terug geweest. Nu niet georganiseerd maar in overleg met Chris op ons zelf gereisd. Wat doe je dan zoal?? Veel door het gebied reizen, op bezoek gaan bij "onze familie", relaxen, de Blue Line rijden, avondje Naqoura, en zoals Chris al suggereerde bij hem op het balkon zitten en een borrel drinken. Dan komen de gesprekken vanzelf op gang en gaan eigenlijk overal en nergens over. Ik kan natuurlijk een paar onderwerpen noemen, alles is niet te doen. We hebben het over: de bevolking (toen en nu), het geloof en religie, zijn en ons verleden, hoe hebben wij Libanon beleefd (dat is immers voor iedereen verschillend), voetbal, de oorlogen, het Hiram ziekenhuis, de buurlanden, de verschillende partijen met hun achtergronden, muziek (I'm Still Alive) enz enz…
Ja, dan is het soms maar zo weer laat in de nacht. Als dan de Imam begint te schreeuwen, en de roedels wilde honden door de straten lopen, dan is het echt tijd om plat te gaan. (Chris, ik vergeet het nooit weer.) Ook zijn Peter en ik een paar dagen naar Beirut gegaan afgelopen jaar en in 2010 een paar dagen naar Damascus. Toen kon het gelukkig nog. Was zeer indrukwekkend en daar ook weer veel gezien. Wat mij vooral is bijgebleven is het gesprek met Mr.Ali in Haris. Hij is vooral bekend onder ons van het winkeltje op de hoek met de radio's enz. Wat die man ons bij hem thuis allemaal heeft verteld en wat hij heeft meegemaakt en hoe hij daar over kan praten is heel indrukwekkend. Voor diegene die nog op reis gaan kan ik zeggen: probeer een gesprekje met hem aan te gaan. Je krijgt er geen spijt van.
En dan is het nu 2012. De besmetting is nog niet over. We hebben niet dagelijks contact met Chris, maar wel bijna, en we kijken alweer uit naar september. We zullen de kaas weer laten vacumeren, de sigaren onder in de koffer doen en de muziek weer op stand-by zetten.
De mensen die met de komende reis meegaan wil ik zeggen maak veel foto's, doe geen gekke dingen (je bent te gast), en vooral genieten.
Jullie reisleider is optimaal voorbereid heb ik begrepen, en met hem erbij kan het niet misgaan. Een ontzettende prettige reis gewenst en ik lees (en hoor) de verhalen graag.
Groeten,
Johan.
