Gisteren konden we iets langer blijven liggen omdat we pas om 9:40 uur vertrokken. Nog maar eens verbinding met internet maken en de blog versturen.
We gaan vandaag naar Naqoura. Daar gaan we een krans namens de stichting Weerzien reizen bij het Unifil monument leggen. We reden weer de prachtige coastel road af, via de 7-18, 7-1A, de prachtige bochtige weg, ons barbecue strand en jawel daar doemde Unifil HQ op. Whow, wat ontzettend groot is dit oord geworden. Het kamp begint al ruim voor het voormalige Swedmed coy en Ital air terrein van toen en loopt vele honderden meters voorbij de nog steeds herkenbare gebouwen van toen.
Op het terrein een veelvoud aan nationaliteiten, een grote hoeveelheid prachtige witte UN voertuigen
en een hartelijk ontvangst door een PR medewerkster van Unifil. Zij was van Libanese afkomst en woonde in Tyre en werkte voor Unifil. We liepen richting het monument en hielden daar een korte herdenking die geleid werd door Henk.
Hij memoreerde aan de Nederlandse Unifillers die hier hun keven lieten. Dat we hen nooit zullen vergeten, wij mochten terugkomen en zij bleven daar.
De rest van het verslag volgt. Wegens (plezierige) omstandigheden, een etentje (lees Feest) bij de familie mister Ali Ezzdine in zijn, noem het maar kasteel in het dorp Derkanon werd het errugh laat.
Jan Steenbakker
