WAT GEBEURT ER IN LIBANON!

Sinds mijn arriveren afgelopen maand voel ik eindelijk dat ik een beetje begin te acclimatiseren. Het duurt voor mij altijd even voordat ik door m’n ‘Libanese’ ogen kan zien hoe het dagelijkse leven verloopt. Zeker na 2 jaar afwezigheid en hetgeen er allemaal is gebeurd in de tussentijd. De taal komt weer beetje bij beetje terug net zoals de omgangsnormen en de gebruiken de stroomonderbrekingen het verkeer enz.

De eerste week verbleef ik in Beirut in de Armeense wijk. Ik was hier nog nooit geweest, in de periode 2007-2014 toen ik in het zuiden in Tyre woonde had ik behalve het verlengen van mijn verblijfsvergunning en de bezoeken aan de Ambassade weinig te zoeken in Beirut, het trok me ook niet zo, te druk voor mij. Ik voelde me meer op mijn gemak in het relatief rustige zuiden, dicht in de buurt van ons voormalige inzet gebied, bekend terrein.

Deze keer duurde het verblijf in Beirut wat langer omdat ik bij mijn dochter Allysha op bezoek ben gegaan die hier Arabisch studeert en ook als onderdeel voor een project van ‘The Rights Forum’ in de Palestijnse kampen BURJ AL-BARAJNEH en SABRA en CHATILA met getraumatiseerde kinderen werkt.

Ik heb van de gelegenheid gebruik gemaakt om met Allysha als gids de stad ietsje beter te leren kennen, het voelde raar.
Ik sjokte om mij heen turend achter mijn dochter aan door deze grote stad. Ik had de controle niet, waar ik dat in het zuiden wel heb.
Ik was de volger en keek naar mijn dochter die met zelfverzekerde tred af en toe lichtelijk geïrriteerd en al yella roepend mij aanspoorde om toch maar voort te maken en bij haar in de buurt te blijven.

Om mijn tijd met haar efficiënt te benutten stelde ze tactisch voor om het verplaatsen in deze stad met een Uber te gaan doen, ik volgde en stemde toe, ik begreep de boodschap. Bij Uber bleef het niet, boodschappen en eten werden besteld via de Libanese variant op onze Gorillas, Getir, Deliveroo etc.

Aan het einde van mijn verblijf in Beirut kwam Hoessein mijn(stief)zoon mij oppikken om me naar mijn vertrouwde zuiden te brengen.
Bij het wegrijden zwaaide ik nog beduusd van deze ‘blitz’ week naar Allysha…. Ik voelde me een dinosauriër die teruggebracht werd naar het verleden, mijn machtig prachtige zuiden.

Mijn zelfvertrouwen groeide naarmate ik meer en meer op bekend terrein kwam…het was helemaal terug toen ik Hoessein vroeg te stoppen in Khaldé bij het winkeltje waar ik al vanaf 2003 steevast mijn biertje en pinda’s koop om de reis naar het zuiden te veraangenamen.