Op 1 augustus 1979 stapte ik op het vliegveld van Beirut in een vliegtuig van Sterling Airways. Op weg naar huis, na bijna vijf maanden in Libanon gediend te hebben. Bijna 31 jaar later, op zondag 2 mei 2010 was ik terug! Het begin van een fantastische hernieuwde kennismaking met Libanon, georganiseerd door Weerzien met Libanon.
Hoewel: hernieuwd? Zo ‘her’ was het niet. Veel van wat ik zag was helemaal nieuw voor mij! Gedurende mijn vijf maanden bij Dutchbatt had ik vooral heel veel gezien van Al Yatun (7.16). Uiteraard ook een beetje van Haris, de weg naar Quana en een enkele post waar ik in het kader van mijn werk was geweest.
Op Al Yatun (dat we gelukkig konden betreden: met dank aan de Maleise Unifillers die er nu zittten) was de herkenning ook maar beperkt. Ja, natuurlijk. De boerderij was er nog. En het wachthokje op het dak, waar ik zelf vele uren had doorgebracht, stond er nog. Zelfs de damascusshelter had de tand des tijds doorstaan. Maar verder? Niets. Alle prefabs waren verdwenen en vervangen door stenen barakken. Hadden we in 1979 een weids uitzicht over de gehele omgeving, nu was 7.16, net als al die andere Unifil-posten, een vesting met muren van T-walls en hesco-containers. En toch gaf dit alles nog een gevoel van thuiskomen.
Hoe anders was het op vele van de andere posten die we bezochten. Vaak was daar helemaal niets meer terug te vinden van ‘toen’. Soms, zoals op de bevo-bunker in Haris, nog een schildering. Maar meestal gewoon niets. Voor enkele van de deelnemers, die echt niets terug vonden van hun voormalige post, was dat best wel teleurstellend.
Uiteraard waren we op de voorlichtingsavond, voorafgaande aan ons vertrek, gewaarschuwd. We hadden het dus kunnen weten. Maar ook ik vroeg me af of die tekeningen van Guust Flater, die ik in april 1979 op de deuren van mijn prefab schilderde, er nog waren. Of die kogels, stille getuigen van een vuurincident in onze kantine, nog in de muur zaten. En ook ik had beter kunnen weten. Spaanplaten prefabs. Wat dacht ik wel? Die blijven immers geen 31 jaar staan!
Tijdens die reis door het zuiden van Libanon, in mei 2010, sprak ik er over met Chris Laarhoven en Hans Steeman. Tussen al die nieuwe huizen, in dorpen die vele malen groter waren dan toen wij er zaten. Waarom geen website die liet zien wat er van onze posten was geworden. En nu is hij er. De website www.unifil-de-posten.nl. Een maand geleden online gegaan en gestadig groeiend.
Unifil-de-posten is een website vol met informatie over alle Nederlandse posten die er ooit zijn geweest. Waar lagen ze exact? Hoe zagen ze er uit? Maar ook: wat gebeurde er met de post? Toen wij er nog waren. En toen wij weer thuis zaten en andere landen ons operatiegebied over hadden genomen. Kortom: een informatieve website voor (aspirant)deelnemers aan reizen van WML. Maar ook, gewoon, voor de belangstellende veteraan. Unifil-de-posten: een website waarop iedere week meer postdossiers worden toegevoegd. Een website met informatie en foto’s. Maar ook een website die wacht op jouw informatie! Samen kunnen we het plaatje verder afmaken. Het plaatje dat www.unifil-de-posten.nl heet!
Bert Meijer
